آرزو می کنم مثل بهار باشی سبزو شاداب و با طراوت ای آسمانم.

دلت به پهنای آسمان آبی با صفا باشد و صادق.

به وسعت اقیانوسهای عالم لبریز از عشق یکتا پرستی باشد

 و مجنون او که آفرید هستی را به وسعت عشق.

آرزو می کنم همچو باران رحمت باشی و عطوفت،بر دلهای خسته و نا امید.

دلم برایت آرزو می کند که همیشه لبخند بر لبانت بنشیند و

 دوستانت افزون و دشمنانت سرشکسته گردند و خجل.

آرزو می کنم که دلت همواره آسمانی باشد و آرزوهایت همیشه سبز.

غصه هایت کم و شادیهایت روز افزون.

آرزو می کنم که اگر پاییز هم آمد ؛از برای تو باشد فصل ریختن غم و اندوهت نه غیر.

یا که زمستان که رسید از ره ؛خانه ی دلت گرم باشد از عشق یار.

باز هم بهارمی آید

از پس یک زمستان دگر.

باز هم آرزو می کنم برای تو،

تا که باشی همیشه سبز.

خب {{آسمان}} عزیز اینا آرزوهای {{شیرینت}} بود برای تو

حالا اگه دوست داشتی تو هم برای شیرینت ... آرزو کن

به آسمان نگاه میکنم چشمانم پر از اشک میشوند

 وجودم پر از اضطراب است می گویند: آسمان عاشق دریاست

یعنی تنها معشوقه آسمان است این دریای آبی،

آسمان هر روز دریا را می بیند هر روز به دریا سلام میدهد

 هر وقت دلش می گیرد اشکش را روی دل دریا می ریزد

 اما افسوس و هزاران افسوس که هیچ گاه نمی تواند به دریا برسد

 هیچ وصالی نیست و اگر قرار بود آسمان و دریا به هم برسند

 میلیاردها قلب می بایست قربانی در آغوش کشیدن این دو معشوق میشد

 یعنی دنیا زیر و رو میشد،پس چه رازی ست

 میان این عشق و نرسیدن

میان این عشق و وصال

آسمان

 هر گاه دلش می گیرد و دلتنگ می شود

 هر گاه دلش می شکند

 تا جار نزند و مشتی ستاره و سیاره روی زمین نپاشد

 تا طوفان به پا نکند آرام نمی گیرد

 این چه عشقی ست که معشوقه ات را هر روز ببینی

 اما نتوانی در آغوشش آرام گیری

  گفته اند که معشوقه واقعی دست نیافتنی ست 

 ا  و این  امید به وصال است که آدمی را هر روز سر پا نگه می دارد

تا دیگر این فاصله ها را احساس نکنی

از راه دور درد دلهای خود را به تو میگویم وتو را در آغوش محبتهای خود می فشارم

؟آری از همین راه دور نیز میتوان دست در دستانم بگذاری و با هم ...قدم بزنیم

به خواب عاشقی میروم تا این رویا برایم زنده شود

خاطره هایمان را همیشه در ذهنم مرور می کنم و هیچگاه نمیگذارم خاطره لحظه دیدارمان از ذهنم

دور شود این فاصله را با عشق و محبتم از بین می برم و کاری میکنم همیشه احساس کنی در کنار منی...و این است برایم یک خواب عاشقونه

خواب نگاه به چشمان هم

خواب با هم بودنمان

آری و این است یک فاصله ....عاشقونه...دوستت دارم ...دوستت دارم

لمس کن کلماتی را که برایت می نویسم...

تا بخوانی و بفهمی چقدر جایت خالیست...

تا بدانی نبودنت آزارم می دهد

...لمس کن نوشته هایی را که لمس ناشدنیست و عریان...

که از قلبم بر قلم و کاغذ می چکد...لمس کن گونه هایم را که خیس اشک است و پرشیار...

لمس کن لحظه هایم را...تویی که می دانی من چگونه عاشقت هستم...

لمس کن این با تو نبودن ها را

                                    لمس کن.....

                                                      از روزگار دلم گرفته

                                                     از این تکرار دلم گرفته

                                                            دلم  میخواد گریه کنم

                                                      بارون ببار دلم گرفته

                                                        دلم  میخواد گریه کنم

                                                          گریه کنم... گریه کنم

                                                     برای  گم کردن خویش

                                                 رها شدن  از کم و بیش

                                                        برای  در خود گم شدن 

                                                          جدا از این مردم شدن

                                                       بهانه گریه میخوام

                                                         بهانه فریاد زدن

                                                   بیا تو باش ای مهربان

                                                    بهانه گریۀ من

                                    از روزگار..............دلم گرفته

                                            از من دیگه هیچی نمو نده

                                            یه قصۀ صد باره خو نده

                                          امروز هوا هوای گریه است

                                           گونه هامو بارون پوشونده

                                               ابر غمم بارون نمیشه

                                          درد سکوت درمون نمیشه

                                            بخون برام از پشت شیشه

                                              درد سکوت درمون نمیشه

                                          دلم میخواد گریه کنم بارون ببار

 سپیده سر زده و من به انتظار طلوعی دوباره،

نگاه عاشقم را به چشم نگران نرگس میدوزم

که دلواپسی اش را از باغچه پنهان ميكند تا باغچه دلتنگ نباشد

سیاهی و سفیدی شب و روز در هم آمیخته و رنگ کبود پنجره ،در آرزوی

 یک نگاه دوباره،زیر پلک ابریشمی اش خواب آفتاب می بیند

بازوان برهنۀ بیددر مه صبحگاهی در نیایش است

و آشیانۀخالی  پرنده در خواب،...باز هم

صدای تپش قلب من  بیدار است.

عزیز!

سکوت مهربان نگاهت ،تمام شبم را در زلالی سپیده غرق می کند

 و پاکی صداقتت در  روح زمان می پیچد

و گیسوان شب  را پشت چهره خورشید می آویزد

 و از پشت کوچه پس کوچه ها ،به من مینگرد و من

 از پشت پلک ابریشمی پنجره ،نفسهای تو را

حس میکنم و میفهمم که بودنت بهانه نمیخواهد.

صدای عبور مه از جاده های دور ، بر جسم برگهای

  به خواب رفته ،در ذهن جنگل

می پیچد و تو بیدار میشوی 

 و من خواب آلوده ، برگ برگ دفتر خاطرات

 با تو بودن را لغت به لغت می خوانم  و فصل با تو بودن را ، زیبا تر از همیشه 

 در باغی از شکوفه های سفید ،حس میکنم

و در  رویای با تو بودن شناور می مانم.

خیال ارزویم سرشار می شود از باران سفید

 شکوفه هایی که در نسیم  احساس تو

چرخ زنان به آغوش خاک می افتند و همبستر باغ  میشوند.

باغ  می خنددو انگار تو می خندی ،نسیم میرقصد و انگار تو در ذهن هوا ،اوج میگیری .

باران چکه چکه فرو میریزد و .......نه عزیزم !نه...میدانم

ابرهای خاکستری دلتنگتر از همیشه برای فصلی سرد بغض کرده اند...بگذار

آسمان از دل پاره پاره ی ابرهایش ببارد،اما نگذار آسمان نگاهت بارانی شود.

دلتنگی نکن عزیزم!

نوازش انگشتان تو ،حس گل و سبزه را در ذهن طبیعت می کارد

و برای رسیدن  به آفتاب،روح سرد پنجره  را مهربان تر از  همیشه ،لمس می کند.

عطوفت تو، سایه بان من است و سایه بان همیشه در آتش می سوزد  تا التیام را به همه بیاموزد.

من در پناه روح بلند تو شب زنده دار میشوم تا تو شبگیر شوی و همه شبم را از من بگیری

 و به من لبخند بزنی. دلم می خواهد

بگویی:آمده ام شیرین،آمده ام .

شب انتظار به پایان رسیده  و من در حجاب  دیوار ها پنهان نمی مانم.

دلم  می خواهد مثل همیشه ،سبکبال و آرام بیایی عزیز

بیایی و خواب را از چشمان  من بگیری  و نوای دلنشین صدایت در هوای حضورت بپیچد

 و اسم مرا تکرار کنی و من به یاد بیاورم که شیرین تو هستم .

دلم میخواهد  این بار که می آیی  برای همیشه بیایی ،

نه پاورچین و سبک که روحم  در خود بپیچد و تو را نیابد،

نه آنگونه که تصویرت دور  شود و لبخندت در غبار بماند

و نیاز سر انگشتم روی کلمه هابلغزد و تنها بمانم.

عزیزم!

تنها مانده ام تنهاتر از همیشه.

گلم !

وقتی شب فرا می رسد خانه در انتظاری کشنده  فرو میرود و سایه ها بر دیوار

 از همیشه محسوس ترند و من میمانم و صدای قلبم که برا ی تو می تپد...

انگار سهم خود را از زندگی فراموش  کرده ام ،

اما برای تو نگرانم ،تو همیشه پناه دل من بودی  و حالا که دلت را شکستم نمیدانم به که پناه ببرم؟!

عزیز من!

 امروز، امروز است و فردا از راه نرسیده ،شاید فردا زیباتر از امروز باشد.

 شاید  فردا متعلق به من و تو شود.؟!

من از زندگی ام همین امشب را می شناسم که تا سحر بیدار میماند 

 و پا به پای من شمعم به پایان خود نزدیک تر میشود.

روح منبسطم در قلبم تنیده است و در آن نمیگنجد.

انفجاری سرخ را انتظار میکشم  و هنوز با صدای ضربان  احساسم ،شب زنده دار عشق تو میشوم .

 چشمم میسوزد و به خواب نمیروم .

قلبم میخروشد و فریاد بر نمی آورم .

 آن روزهای پاک آشنایی چه ساده گذشت ؟

و ما چه  صادقانه  به امواج نگاه یکدیگر سوگند خوردیم که به عهد خویش  وفا کنیم

و رو حمان  را از گزند  دروغ و فریب و خیانت  دور نگهداریم

و تا ابدیت با پیوند عاشقانه امان ،به آرامش برسیم.

بدان که من همیشه با تو هستم ،

تو که روحت به بلندای آفتاب در آسمان آبی احساسم  جریان می یابد.

تو آنی که حضورت همیشه در زندگی ام شناور است و من آنم که

به پاس همه خوبی هایت  داغ انتظارت را به دل میکشم ،

 چون تو عزیز منی،

کسی که داغ عشقش ، دلم را تسخیر کرده و من برای همیشه به او تعلق دارم.

آرزو میکنم که باد و باران و خاک و آفتاب زندگی ام در هم بپیچد و هستی مرا به تو ببخشد