برای با تو بودن
همیشه بی قرارم
بیا ای نازنینم
تو را چشم انتظارم
*
بیا باران پاییز
ببار بر پیکر من
ببار بر لحظه هایم
و حتی دفتر من
*
بیا من می رسم باز
از آن راهی که دور است
همان کوچه که بی تو
عبورش سوت و کور است
*
تو مِی بودی که یک شب

مرا مدهوش کردی
تو رند می پرستی
دلم را نوش کردی
*
بیا بنشین به بامم
تو را من می شناسم
تو را همچون پرنده
به لانه می رسانم
*
دو دستم غرقه در غم
غمم را می شناسی
تمام شعر ها را
به پایان می رسانی
*
چو پیچیدم به سویت
برایم ناز کردی
چه خوش اما لبم را
پر از آواز کردی
*

و این شیداییم را
چه خوب آغاز کردی
همان روزی که رفتی
جدایی ساز کردی
*
ولی من شعر تازه
برایت می نویسم
بیا در خواب من باز
که رویت را ببینم
*
بیا ای نازنینم
که بی تو بی قرارم
برای با تو بودن
کنون چشم انتظارم
...

دل من تنها بود
دل من هرزه نبود
دل من عادت داشت
که بماند یک جا
به کجا؟
معلوم است
به در خانه ی تو
دل من عادت داشت
که بماند آن جا
پشت یک پرده تور
که تو هرروز آن را
به کناری بزنی
دل من ساکن دیوارو دری
که تو هرروز از آن می گذری
دل من ساکن دستان تو بود
دل من گوشه یک باغچه بود
که تو هرروز به آن می نگری
دل من رادیدی؟
ساکن کفش تو بود
یادت هست؟
 

تا ببینی و بخندی و بمانی با من

و من به احساس خود میبالم

و قدمهای تو را میکارم

توی ذهن باغچه من

تا به سبک غزلم ریشه کند

و دلم را تا تو میسپارم به بهار غنچه

  تا که شاید حس من ریشه کند

      ریشه دهد در روحت...

                                    یادت شکفته در نفس شعر اخرم

 هر شب برای دیدن تو  تا دل خیال

                                  یک کوله بار خاطره بر دوش میبرم

جاریست رد پای تو بر کوچه باغ شعر

                                 دیگر چگونه بی تو از کوچه باغ شعرم بگذرم

دیدی غرور  شرقی شعرم شکست و باز

                                 آوار شد تمام  غزلهایش بر سرم

مردم در این هزاره ی  بی عشق خوب مند

                                  بگذار تا به عشق تو ایمان بیاورم

اما برای دوست داشتن وسعت تمام دنیا را در اختیار دارم

و میتوانم تو را ان قدر دوست بدارم که همه باور کنند حق من در زندگی تو بودی

که...

به نا حق از من ربودند

اما برای دوست داشتن وسعت تمام دنیا را در اختیار دارم

و میتوانم تو را ان قدر دوست بدارم که همه باور کنند حق من در زندگی تو بودی

که...

به نا حق از من ربودند

که غبار دلتنگی  سرا پایم را فرا گرفته

با یک بغل گل یاس

منتظرت می مانم

دلواپسی هایم را

                  به انگشت نازک شب میبندم

قاصدکهای خیالم را  به سویت پرواز میدهم

                                    و منتظرت می مانم

و زیر سکوت و تازیانه های قلبهای آهنی

  میشکنم و فرو میریزم

          تو را در سپیده دم فردا ها میبینم

و صدای دلنشین قدمهایت  را میشنوم

   ولی بدان با ذره ذره های وجودم منتظرت میمانم

من از تو می مردم
اما تو زندگانی من بودی
تو با من می رفتی
تو در من می خواندی
وقتی که من خیابانها را
بی هیچ مقصدی می پیمودم
تو با من می رفتی
تو در من می خواندی
تو از میان نارونها گنجشکهای عاشق را
 به صبح پنجره دعوت می کردی
وقتی که شب مکرر میشد
وقتی که شب تمام نیمشد
تو از میان نارونها گنجشک های عاشق را
به صبح پنجره دعوت میکردی
تو با چراغهایت می آمدی به کوچه ما
تو با چراغهایت می آمدی
وقتی که بچه ها می رفتند
و خوشه های اقاقی می خوابیدند
و من در اینه تنها می ماندم
 تو با چراغهایت می آمدی ...
تو دستهایت را می بخشیدی
تو چشمهایت را می بخشیدی
تو مهربانیت را می بخشیدی
وقتی که من گرسنه بودم
تو زندگانیت را می بخشیدی
تو مثل نور سخی بودی
تو لاله ها را میچیدی
و گیسوانم را می پوشاندی
وقتی که گیسوان من از عریانی می لرزیدند
تو لاله ها را می چیدی
تو گونه هایت را می چسباندی
به اضطراب پستان هایم
وقتی که من دیگر
چیزی نداشتم که بگویم
تو گونه هایت را می چسباندی
به اضطراب پستانهایم
و گوش می دادی
به خون من که ناله کنان می رفت
و عشق من که گریه کنان می مرد
تو گوش می دادی
اما مرا نمی دیدی
 

يك روز دريايي

یکروز بلند آفتابی
 در آبی بیکران دریا
امواج ترا به من رساندند
امواج ترا بار تنها
چشمان تو رنگ آب بودند
آن دم که ترا در آب دیدم
در غربت آن جهان بی شکل
گویی که ترا بخواب دیدم
از تو تا من سکوت و حیرت
از من تا تو نگاه و تردید
ما را می خواند مرغی از دور
می خواند بباغ سبز خورشید
در ما تب تند بوسه میسوخت
ما تشنه خون شور بودیم
در زورق آبهای لرزان
بازیچه عطر و نور بودیم
می زد ‚ می زد درون دریا
از دلهره فرو کشیدن
امواج ‚ امواج نا شکیبا
در طغیان بهم رسیدن
دستانت را دراز کردی
 چون جریان های بی سرانجام
لبهایت با سلام بوسه
ویران  گشتند ...
یک لحظه تمام آسمان را
در هاله ای از بلور دیدم
خود را و ترا و زندگی را
 در دایره های نور دیدم
 گویی که نسیم داغ دوزخ
پیچیده میان گیسوانم
چون قطره ای از طلای سوزان
عشق تو چکید بر لبانم
آنگاه ز دوردست دریا
امواج بسوی ما خزیدند
بی آنکه مرا بخویش آرند
آرام ترا فرو کشیدند
پنداشتم آن زمان که عطری
باز از گل خوابها تراوید
یا دست خیال من تنت را
از مرمر آبها تراشید
پنداشتم آن زمان که رازیست
در زاری و هایهای دریا
شاید که مرا بخویش می خواند
در غربت خود خدای دریا

امشب از آسمان دیده تو
روی شعرم ستاره میبارد
در سکوت سپید کاغذها
پنجه هایم جرقه میکارد
شعر دیوانه تب آلودم
شرمگین از شیار خواهشها
پیکرش را دوباره می سوزد
عطش جاودان آتشها
آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه ناپیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست
از سیاهی چرا حذر کردن
شب پر از قطره های الماس است
آنچه از شب به جای می ماند
عطر سکر آور گل یاس است
آه بگذار گم شوم در تو
کس نیابد ز من نشانه من
روح سوزان آه مرطوب من
بوزد بر تن ترانه من
آه بگذار زین دریچه باز
خفته در پرنیان رویا ها
با پر روشنی سفر گیرم
بگذرم از حصار دنیاها
دانی از زندگی چه میخواهم
من تو باشم  ‚ تو ‚ پای تا سر تو
زندگی گر هزار باره بود
بار دیگر تو بار دیگر تو
آنچه در من نهفته دریاییست
کی توان نهفتنم باشد
با تو زین سهمگین طوفانی
کاش یارای گفتنم باشد
بس که لبریزم از تو می خواهم
بدوم در میان صحراها
سر بکوبم به سنگ کوهستان
تن بکوبم به موج دریا ها
بس که لبریزم از تو می خواهم
چون غباری ز خود فرو ریزم
زیر پای تو سر نهم آرام
به سبک سایه تو آویزم
آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه نا پیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست

در دو چشمش گناه می خندید
بر رخش نور ماه می خندید
در گذرگاه آن لبان خموش
شعله یی بی پناه می خندید
شرمنک و پر از نیازی گنگ
 با نگاهی که رنگ مستی داشت
در دو چشمش نگاه کردم و گفت
باید از عشق حاصلی برداشت
سایه یی روی سایه یی خم شد
در نهانگاه رازپرور شب
نفسی روی گونه یی لغزید
بوسه یی شعله زد میان دو لب

رفيق م

 ن سنگ صبور غمهام به ديدنم بيا كه خيلي تنهام

هيچكي نميفهمه چه حالي دارم

چه دنياي رو به زوالي دارم

مجنونم و دل زده از ليلي هات

دلم گرفته از خيلي هات

نمونده از جوونيام  نشوني

پير شدم پير تو اي جووني

اگر چه هيچ كس نيومد سر به تنهاييت نزد

اما تو كوه درد باش صبور باش و مرد باش

سايه اي كه خاليه از عشق و اميد

هميشه محتاجه به نور خورشيد

اسعد جان عشق من كاش ميدانستي ...

چقدر ترا دلتنگم و به تو محتاجم...

كاش ميدانستي ..چقدر دلتنگ چشاتم

كاش ميدانستي ..چقدر در آرزوي لمس دستاتم

كاش ميدانستي چقدر  در آرزوي بوسيدن لباتم...

كاش ميدانستي چقدر دوستت دارم..؟

كاش ميدانستي چقدر عاشق صداي خنده هاتم

كاش ميدانستي چقدر دلتنگ شنيدن صداتم

كاش ميدانستي كه امشب صبرم به آخر رسيده

كاش ميدانستي كه نميتوانم نشنيدن صدايت را تحمل كنم

اما ناگذيرم تحمل كنم..؟

چون تو فقط پنجشنبه ها مال مني..!

اما من هميشه مال توام

واي كا ميدانستم ..؟

كه ؟آيا تو هم دلتنگي برايم؟

اگر می بینی شادم ، خندانم ، با وجود اینکه اینهمه غصه

در دل دارم ، تنها به امید بودن تو است....

اگر می بینی آرامم ، بی تابم ، سر به زیر ، ساکت و گوشه گیر، فقط

به خاطر عشقی است که از سوی تو در دلم نشسته است....

اگر دیدی گریانم ، خسته ام ، شکسته ام ، پریشانم ، بدان که بدجور

دلم هوای تو را کرده است و دلم دیگر طاقت دوری تو را ندارد !
اگر دیدی نیستم ، نه صدایی و نه خبری از من نیست

بدان که از عشق تو مرده ام.....

یکی بود یکی نبود

اونی که نبود تو بودی و اونی که بود من بودم

یکی داشت و یکی نداشت

اونی که داشت تو بودی و اونی که تورو نداشت من بودم

یکی خواست یکی نخواست

اونی که خواست تو بودی و اونی که بی تو بودن را نخواست من بودم

یکی آورد یکی نیاورد

اونی که آورد تو بودی و اونی که جز تو به هیچ کس ایمان نیاورد من بودم

یکی برد یکی باخت

اونی که برد تو بودی و اونی که دل به تو باخت من بودم

یکی گفت و یکی نگفت:

اونی که گفت تو بودی و اونی که دوست دارم را به هیچ کس جز تو نگفت من بودم

یکی ماند و یکی نماند

اونی که ماند تو بودی و اونی که بدون تو نماند من بودم

ميهمان تنهائی...
در ويرانه‌ای موسوم به محبس خاطرات...
تنهای تنها نشسته‌ام...
و باورهایم را مرور میکنم...

باور دارم که آب هست...
اما در پهنهء دریا...
نه در پيالهء من...

باور دارم که آفتاب هست...
اما در پهنهء آسمان...
نه در سینهء من...

باور دارم که عشق هست...
اما در شهر رویاها...
نه در پس‌کوچه‌های غربت این شهر آهنی...

باور دارم که من هستم...
اما جاری در رگهای حقیقتی تلخ...
نه در لابلای قصه‌های شيرين کودکانه...

کاش باورم اشتباه بود...

تنها جامی که از دستانت بگيرم...
مرا با آبی آب، روشنی آفتاب، شور عشق و شيرينی قصه‌های کودکانه پيوند خواهد داد...